کانون امام مهدی ملکان
چطور حضرت مهدي(عليه السلام) مثل يک مرد 40 ساله ظهور مي کنند ؟
چگونه ممکن است حوادث روزگار باعث تغيير چهره و شکسته شدن صورت و ناتواني جسمي حضرت نمي شود؟ در پاسخ بايد گفت: به نظر مي آيد علت اصلي، خواست و قدرت الهي است. بدين معنا که خداوند از طريق اعجاز و خرق عادت، حالت جواني را در وجود حضرت مهدي(عجل الله تعالي فرجه الشريف)قرار داده است. براي اين مطلب از قرآن مي توان نمونه آورد.
خداوند در قرآن کريم در سوره بقره آيه 259 داستان بزرگ مردي از بني اسرائيل(گويا عزير بوده است) را ذکر مي کند که بر روستايي عبور مي کرد در حالي که ويران شده و مردمان آن مرده بودند و استخوانهايشان در معابر در حال پوسيده شدن بود. او گفت: خداوند چگونه اين ها را زنده مي کند؟ خداوند صد سال او را ميراند و جان حيوان(الاغ) او را نيز گرفت ولي طعام او را به حال خود سالم باقي نگه داشت.
پس از صد سال که دوباره او را زنده کرد به او يادآور شد از بين رفتن و حيات دوباره خود و حيوانش را و سالم نگاه داشتن طعامش را . ” فَانْظُرْ إِلى طَعامِكَ وَ شَرابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ “يک غذا حدودا يک هفته سالم ميماند. صد سال 5200 هفته است پس خدا 5200 برابر عمر غذا، آن را سالم و به صورت عادي نگه داشته است. او ميتواند امام را نيز به حالت يک جوان حفظ کند.
میدانیم که سن حضرت بیش از هزار سال است و روایاتی که سن ایشان را بین 30 تا 40 سال بیان کرده منظور این است که در زمان ظهور چهره و سیمای نورانی حضرت در این سن است و اختلاف سن در این موضوع موجب تضاد نمیباشد، زیرا این اعداد نشانگر سن انسان کامل و جوان است.
از حضرت امام رضا(ع) نقل شده ک فرمود: علامت او این است که او از حیث سن پیر است ولی در ظاهر جوان نشان داده می شود، به حدی که هر گاه کسی به او نظر می افکند گمان می کند که او سی ساله یا کمتر است. و از جمله علامات او آن است که به مرور ایام و شبها پیر نمی شود تا آن که مرگ او را فرا رسد.» [1]
البته داشتن عمر طولانی سابقه دارد و اختصاصی به حضرت مهدی ندارد و افرادی مثل نوح (950 سال) در قرآن آمده و یا حضرت خضر نبی که هزاران سال عمر کرده و هنوز زنده است و یا لقمان ابن عاد (3500 سال) و لقمان حکیم(4000 سال) یا زنده بودن حضرت عیسی(ع) از معمرین شمرده شده اند و توجیه علمی آن ، این است که پیری و مرگ در اثر عوامل فرسایشی است و اگر آن عوامل نباشد شخص جوان میماند.[2]
[1]موعود شناسی ص 555.
[2]ر.ک: عدالت گستر جهان، ابراهیم امینی.