کانون امام مهدی ملکان
پناه خواهىِ شيعه در دوران غيبت امام زمان(عليه السلام) چگونه است؟
شيعه، هرگز در برابر دشوارىها و مشکلات زندگى، از پاى درنمىآيد و به هنگام سختىها و شدايد، خود را نمىبازد و در هجوم درد و رنج، از درون نمىشکند، بلکه به صاحب امر خويش، يعنى حضرت مهدى(عليه السلام) متوسّل شده و شفاى درد و حلّ مشکلات را از آن چشمهى رحمت و معدن مهربانى و فتوّت مىجويد. چه بسا اگر انسان در موقع اضطرار و گرفتارى از امام زمانش غافل بماند و به جاى استمداد از او به ديگران – که خود محتاج لطف و نيازمند فيض وى هستند – دست نياز دراز کند، در انجام دادن وظيفه کوتاهى و به ولى نعمت و مولاى خويش بىاعتنايى کرده باشد، و از اين رو سزاوار نکوهش است.
از حضرت علىبن موسى الرضا(عليهما السلام)روايت شده است که فرمودهاند:
إذا نَزَلت بِکم شِدّة فَاستَعينوا بِنا عَلَى اللَّه وَ هُوَ قَولُ اللَّهِ: (وَ للَّهِ الأسماءُ الحُسنى فَادعوه بِها)
هرگاه سختى و دشوارى به شما رو آورد، به واسطهى ما از درگاه الهى کمک بخواهيد. همين است مراد سخن خداوند که فرموده: (و براى خدا، نامهاى نيکو است پس او را به آن نامها بخوانيد.).
گرچه براى استمداد از امام زمان(عليه السلام) دعاها و نمازهاى مخصوصى وارد شده و توسّلات و عريضهنگارىها و زيارتهايى نقل گرديده که هر يک نيز در تقرّب به آن حضرت و نجات از اندوه و پريشانى، تأثير به سزايى دارد، ولى آن چه سبب عنايت خداوند و لطف مولا مىگردد، پيوند قلبى و ارتباط روحى با حضرتش است. از اين رو، کمک خواستن از آن بزرگوار، منحصر به الفاظ و کيفيت مخصوص و زمان و مکان ويژه نيست، بلکه هر وقت و هر جا دل سوختهاى از ژرفاى جان و از صميم قلب، حجّت خدا را بخواند و به حقيقت دست نياز بهسوى وى دراز کند و دل از هرچه غير او است، برگيرد و محتاج لطف و عنايتش گردد، قطعاً مورد توجّه آن بزرگوار قرار مىگيرد و از گرفتارى و رنج و محنت رهايى مىيابد.
www.mahdishenakht.com